Implantologia

Implanty dentystyczne.

Czy zawsze musimy wprowadzić tyle implantów ile brakuje zębów?

Czy decyzja o wykonaniu uzupełnienia stałego bądź ruchomego (wyjmowanego z ust) zależy tylko od liczby implantów?

Co robić, kiedy nie ma odpowiedniej objętości  kości?

Podniesienie dna zatoki szczękowej

Augmentacja wyrostka

Na czym polega zabieg wprowadzenia implantu?

Jak długo trwa leczenie z użyciem implantów?

Czy po zabiegu implantacji istnieje możliwość używania protez?

Czy leczenie z użyciem implantów jest pewne?

 

 

Implanty dentystyczne.

 

Dziedziną która zrewolucjonizowała stomatologię jest implantologia. W 1982r po latach eksperymentów prowadzonych z mniejszym lub większym powodzeniem pojawił się w końcu przewidywalny system umożliwiający wszczepianie sztucznych tytanowych korzeni zębów. Po ponad 30 latach od tego momentu, a blisko 50 od wprowadzenia implantów do stomatologii, implantologia stała się pewną i w pełni przewidywalną metodą terapii, umożliwiając pacjentom bezzębnym normalne funkcjonowanie. Sam implant jest niczym innym jak nowym, sztucznym korzeniem zęba. Uzupełnienia protetyczne montowane na takich sztucznych korzeniach oparte są na zasadach wypracowanych przez lata przy stosowaniu protetyki klasycznej, tj. opartej na zębach lub korzeniach zębów. Zasady postępowania są bardzo podobne, przy prawidłowo wykonanej rekonstrukcji na implantach - dla jej użytkownika - odczucia są po prostu takie jakby miał własne nowe zęby.

 

Czy zawsze musimy wprowadzić tyle implantów ile brakuje zębów?

Jeżeli brakuje jednego lub dwóch zębów, to oczywiście musimy wprowadzić jeden lub dwa implanty. Jeżeli jednak brakuje trzech zębów obok siebie - można wprowadzić dwa implanty i zrobić na nich most uzupełniający trzy zęby. Podobnie, jeśli brakuje na przykład pięciu zębów - często wystarczy wprowadzić tylko 4 lub 3 implanty. Jak natomiast wygląda sytuacja u pacjentów, którzy nie posiadają zębów w ogóle? Postępować można różnie. Najprostszym i najtańszym rozwiązaniem jest wprowadzenie tylko dwóch implantów i zaopatrzenie ich w mechanizm retencyjny - np. zatrzask. W takim przypadku pacjent nadal używa protezy ruchomej bardzo podobnej do protezy całkowitej, ale dzięki zaczepom retencyjnym proteza jest pewnie i nieruchomo osadzona. Takie rozwiązanie stosuje się tylko w żuchwie (szczęka dolna), gdzie problemy z utrzymaniem całkowitej protezy są najczęstsze. Aby wykonać tego typu uzupełnienie protetyczne w szczęce górnej, potrzebne są mimimum 4 implanty. Aby można było zaopatrzyć bezzębnego pacjenta w niewyjmowane, stałe protezy należy wprowadzić w żuchwie przynajmniej 5-6 implantów, a w szczęce 6-8. Taka ich liczba gwarantuje długoletnie funkcjonowanie opartej na nich protezy.

 

Czy decyzja o wykonaniu uzupełnienia stałego bądź ruchomego (wyjmowanego z ust) zależy tylko od liczby implantów?

Nie. Pamiętać jednak należy, że decyzja, co do tego, czy proteza - nawet na wielu implantach - ma być stała, czy ruchoma nie zależy tylko od samego obciążenia implantów, ale również od warunków estetycznych. U niektórych ludzi w czasie uśmiechu, a często nawet w czasie mówienia widoczne są nie tylko zęby, ale i dużo dziąsła. Po utracie zębów zanikowi ulega kość wyrostka zębodołowego, a więc również te części, które kiedyś były dziąsłem. W takich warunkach implanty - jako sztuczne korzenie - umieszczone są niejako "głębiej" niż były kiedyś naturalne korzenie. Wykonując na nich protezę - należy nie tylko odtworzyć zęby, ale i utracone dziąsło. Łatwo jest to zrobić w przypadku protezy ruchomej, np. wyjmowanego mostu na koronach teleskopowych. W stałym moście też jest to możliwe np. przy pomocy różowej masy ceramicznej, ale prawie zawsze wiąże się to z dużymi utrudnieniami w utrzymaniu higieny, często również powoduje problemy z fonetyką. Decyzję co do rodzaju protezy lekarz i pacjent powinni podjąć przed zabiegiem implantacji.

 

Co robić, kiedy nie ma odpowiedniej ovjętości kości?

Na skutek uszkodzeń kości wyrostka przed lub w trakcie usuwania zębów, bądź jej zaniku na skutek wieloletniego braku zębów w wielu przypadkach nie ma odpowiedniej objętości kości do wprowadzenia implantu. Najczęstszym ograniczeniem anatomicznym jest w szczęce bliskość zatoki szczękowej, w żuchwie zaś kanału nerwu zębodołowego dolnego odpowiedzialnego za czuciowe unerwienie dolnego odcinka twarzy. Często również do zniszczenia kości dochodzi na skutek zbyt późnego usunięcia zęba objętego procesem zapalnym. W takich przypadkach przed pogrążeniem implantów konieczne są dodatkowe zabiegi odbudowujące kość wyrostka zębodołowego. Wykorzystuje się do nich albo kość własną pacjenta, albo tzw. biomateriały, a więc materiały, które są substytutami kości. Zabiegi te również wykonujemy ambulatoryjnie w naszej praktyce. Niestety spowalniają one proces rehabilitacji o okres gojenia i przebudowy kostnej. Najczęstszym zabiegiem koniecznym, aby umożliwić wprowadzenie implantów w szczęce jest podniesienie dna zatoki szczękowej.

 

Podniesienie dna zatoki szczękowej

Zatoki szczękowe są to upowietrznione struktury w kości szczęki umieszczone pod oczodołami. Odgrywają istotną rolę w modyfikowaniu wdychanego powietrza i rezonansie dźwięków mowy. Po usunięciu zębów bocznych często okazuje się, że między dnem zatoki a granicą kości wyrostka jest zbyt mało miejsca, aby zmieścić implant. W takich przypadkach wykonuje się zabieg podniesienia dna zatoki (ang. Sinus floor elevation) wykorzystując biomateriały. Często można jednocześnie w czasie tego zabiegu umieścić implanty, co redukuje o kilka miesięcy czas leczenia. Podniesienie dna zatoki szczękowej pozwala na powiększenie objętości kości w wymiarze pionowym. Często brakuje jej również w wymiarze poziomym - tzn. wyrostek jest za wąski, aby zmieścić w nim nowe, sztuczne korzenie. W takich przypadkach potrzebna jest

 

Rtg pacjenta wymagającego zabiegu regeneracji kości w obrębie obu zatok szczękowych.Rtg pacjenta wymagającego zabiegu regeneracji kości w obrębie obu zatok szczękowych. Rtg po leczeniu. 3 implanty w szczęce pogrążone w augmentowanym obszarze zatok szczękowych.Rtg po leczeniu. 3 implanty w szczęce pogrążone w augmentowanym obszarze zatok szczękowych.

 

Augmentacja wyrostka

Poszerzenie wyrostka możliwe jest dzięki zastosowaniu różnych technik zabiegowych w zależności od wielkości ubytku kostnego.

 

Na czym polega zabieg wprowadzenia implantu?

Zabieg implantacji przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym. Z punktu widzenia pacjenta wprowadzenie implantu jest zabiegiem zbliżonym do usuwania zęba. Jest to jednak zabieg planowany od początku do końca, czego nie można powiedzieć o usuwaniu zęba. Z technicznego punktu widzenia implantację można nazwać wprowadzeniem sztucznego korzenia na miejsce dawnego korzenia zęba.

 

Jak długo trwa leczenie z użyciem implantów?

Zależy to od konkretnej sytuacji, bowiem czas leczenia może trwać od kilku tygodni do kilkunastu miesięcy. Wg klasycznego protokołu postępowania po wprowadzeniu implantu w szczęce należy odczekać 6, a w żuchwie 3-4 miesiące przed wykonaniem uzupełnienia protetycznego. Jednak w niektórych sytuacjach można pozwolić sobie na natychmiastowe obciążenie implantów - innymi słowy bezpośrednio po wprowadzeniu implantów wykonuje się na nich uzupełnienie protetyczne, najczęściej tymczasowe, z czasem zamieniane na ostateczne. Z kolei przy zabiegach odbudowujących brakującą kość czas wydłuża się czasem nawet o 6-9 miesięcy.

 

Czy po zabiegu implantacji istnieje możliwość używania protez?

Przy obecnych możliwościach stomatologii zawsze możliwe jest wykonanie uzupełnień tymczasowych. Innymi słowy niezależnie od etapu leczenia pacjent zawsze opuszcza "gabinet z zębami". W zależności od sytuacji klinicznej może to być most tymczasowy, uzupełnienie ruchome bądź inne. Np. w przypadku bezzębia po zabiegu implantacji można albo wykonać tymczasowy most na pogrążonych implantach ostatecznych, bądź zastosować implanty tymczasowe. Zadaniem tych ostatnich jest zapewnienie komfortowego uzupełnienia przez okres osteointegracji implantów ostatecznych. Po tym czasie są usuwane.
Przypadek w którym w trakcie leczenia implantoprotetycznego wykorzystano trzy mosty tymczasowe.

 

 

Uzębienie pacjentki przed leczeniem. Do usunięcia zakwalifikowano wszystkie górne zęby.Uzębienie pacjentki przed leczeniem. Do usunięcia zakwalifikowano wszystkie górne zęby. Most tymczasowy użytkowany przez pacjentkę podczas leczenia.Most tymczasowy użytkowany przez pacjentkę podczas leczenia.
Ostateczne uzupełnienie protetyczne – most całoceramiczny na implantach.Ostateczne uzupełnienie protetyczne – most całoceramiczny na implantach.  

 

 

Czy leczenie z użyciem implantów jest pewne?

Wokół implantów narosło wiele mitów, mitów niekorzystnych. Prawie każdy pacjent, z którym po raz pierwszy rozmawiamy o implantach mówi "słyszałem, że implanty się nie przyjmują"... Nic bardziej mylnego. Skąd taka opinia? Prawdopodobnie od lekarzy nie zajmującymi się implantoprotetyką, w których interesie nie leży propagowanie niestosowanych przez nich metod, a wręcz przeciwnie - promowanie innych, które właśnie wykonują. W rzeczywistości problemy z wgajaniem się implantów są incydentalne. Statystyki mówią, że nie przekraczają one 0,5% przypadków. Natomiast odsetek implantów, które przeżywają przez 10 lat funkcji sięga 95%. Są to więc wyniki o wiele lepsze niż np. dotyczące zębów leczonych endodontycznie (kanałowo), gdzie odsetek ten wynosi około 70% (dane sprzed wprowadzenia do endodontcji mikroskopów). W trwałości uzupełnień na implantach kluczową rolę odgrywa oparte na nich uzupełnienie protetyczne. Dlatego powstało przyjęte dziś powszechnie pojęcie implantoprotetyka, podkreślające, że w leczeniu z użyciem wszczepów tak samo ważna jest część chirurgiczna jak i protetyczna. Aby leczenie implantologiczne mogło być zakończone sukcesem, konieczne jest wnikliwe planowanie leczenia.